Knutselen, tekenen, schilderen… het liefst met mijn handen bezig.
Als ik nu die foto’s terugzie, valt me iets op.
Het was er altijd al.
En toch dacht ik op de middelbare school oprecht dat ik niet creatief was.
Tekenen, één van mijn favoriete vakken, liet ik vallen.
Ik koos voor een richting ‘waarmee ik alle kanten op kon’.
Achteraf zie ik dat veel mensen dat herkennen.
Onderweg raken we het vertrouwen in onze creativiteit kwijt.
Of gaan we denken dat het ergens toe moet leiden. Dat het ‘goed’ moet zijn.
Van woorden naar beeld
Jarenlang werkte ik als communicatieadviseur.
Dat doe ik nog steeds. Ik help organisaties om hun verhaal helder te krijgen en zichtbaar te maken.
Maar met woorden kom je niet altijd tot de kern.
Rond mijn 32e veranderde dat.
Ik zat niet lekker in mijn vel en was tegelijkertijd uitgekeken op een schilderij in onze woonkamer.
In een opwelling haalde ik verf en begon eroverheen te schilderen.
Zonder plan.
Zonder dat het mooi hoefde te worden.
En daar gebeurde iets.
Mijn hoofd werd stil.
Mijn handen namen het over.
En ik had ook nog eens een nieuw kunstwerk voor boven onze bank, waar ik wél blij mee was.
Met een gevoel erin dat uit mezelf kwam
Wat creativiteit eigenlijk doet
Dat moment is gebleven.
Voor mij is creativiteit niet iets wat je ‘hebt’ of ‘niet hebt’.
Het is iets wat je doet.
Het gaat niet om het resultaat, maar om het proces.
Om ontdekken. Om proberen. Om iets maken zonder te weten waar je uitkomt.
En ja, dat vraagt moed.
Maar juist daar gebeurt het.
Ik zie dat ook terug in mijn atelier.
Vrouwen die binnenkomen met “ik ben niet creatief”…
en naar huis gaan met iets dat van henzelf is.
Niet omdat het perfect is.
Maar omdat het klopt.
Wat er altijd al was
Als ik nu terugkijk, zie ik dat die creativiteit nooit weg is geweest.
Alleen minder zichtbaar.
En misschien ontbrak het me vooral aan moed om er iets mee te doen.
Misschien geldt dat voor jou ook.
Wil je dit zelf ervaren?
In mijn atelier begeleid ik schilderbelevingen waarin je dit proces zelf ontdekt
