Soms ontstaat een schilderij niet alleen op het doek, maar ook in het leven eromheen.
De afgelopen maanden stond dit zelfportret op mijn ezel. In diezelfde periode was ik bezig met een reis naar Jordanië. Een reis waar ik al jaren naar uitkeek. Niet alleen vanwege het avontuur en de bestemming (Petra, de Wadi Rum woestijn, slapen onder de sterren), maar ook omdat ik voelde: daar ontstaat iets nieuws. Ik zag het al voor me: een serie vrouwenportretten, geïnspireerd op de woestijn.
Maar het liep anders. Door de onrust in het Midden-Oosten werd de reis geannuleerd. Ontzettend jammer, natuurlijk. En tegelijkertijd voelde het als het enige juiste besluit. Veiligheid voorop.
Als ik nu naar dit portret kijk, zie ik datzelfde proces terug. De blik is niet recht vooruit. Ook niet echt naar buiten. Maar alsof ik naar binnen kijk, naar wat is geweest, en naar wat nog komt.
Daarom kreeg dit portret de naam Perspective.
Want hoe je kijkt, bepaalt wat je ziet. Soms helpt het om even afstand te nemen. Om opnieuw te kijken naar wat er gebeurt. Naar plannen die anders lopen dan gedacht. Of naar jezelf. Niet alles hoeft meteen duidelijk te zijn.
Het is nog niet helemaal af. En dat voelt eigenlijk wel passend. Net zoals persoonlijke processen in beweging blijven. En het maar net is hoe je daarnaar kijkt.
Perspective, zelfportret, 2026
Acryl op canvas, 80 x 80 cm
