Ik heb al een maand geen kwast meer aangeraakt. Niet omdat ik geen inspiratie had, maar omdat mijn pols protesteerde. Een peesontsteking, met als advies: rust. Balen, want ik zat juist zó lekker in de flow. Die peesontsteking kwam dan ook door overbelasting als gevolg van onder andere het schilderen…
Halverwege oktober schilderde ik uren aan dit portret. Tot het af was. Dit portret is anders. Geen vrolijk schilderij, niet bedoeld om thuis aan de muur te hangen. Dit werk gaat over iets diepers. Over meevoelen, medeleven, naar binnen keren, verstilling. Over dat waar moeilijk woorden voor te vinden zijn. Want er gebeurde veel om me heen. En ik wilde iets vastleggen van dat gevoel. Zo ontstond Sympathize. Een ingetogen portret, met gesloten ogen. Ze voelt, luistert, leeft mee.
Terwijl het doek hier wekenlang in stilte stond te wachten, realiseerde ik me hoe symbolisch dat eigenlijk was. Ook ik stond stil. Letterlijk, door mijn pols. Misschien moest dat zo zijn. Nu is het moment om te delen.
Sympathize gaat voor mij over medeleven. Over even stil zijn. Over het meevoelen met de ander, én met jezelf.
Voor momenten waarop woorden tekortschieten, is Sympathize ook verkrijgbaar als kunstkaart.
